پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک این امر بسیار چالش برانگیز است زیرا بسیاری از بیماری‌های پوستی در سگ‌ها و گربه‌ها تصاویر بالینی بسیار مشابهی دارند. آلوپسی، اریتم، پوسته پوسته شدن، کبره، جوش‌های چرکی، خارش یا اوتیت می‌تواند توسط انگل‌ها، آلرژی‌ها، عفونت‌ها، بیماری‌های قارچی، اختلالات ایمنی، علل غدد درون ریز یا فرآیندهای نئوپلاستیک ایجاد شود. در عمل روزانه، این بدان معناست که اولین معاینه بصری پوست به ندرت برای تشخیص قابل اعتماد کافی است.
مخصوصاً در پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک بسیار مهم است که به طور سیستماتیک پیش بروید. این شامل یک شرح حال پزشکی کامل، ارزیابی دقیق از توزیع و ماهیت ضایعات، معاینه عمومی پوست و روش‌های تشخیصی اولیه مانند سیتولوژی پوست، سیتولوژی گوش، خراش پوست، تریکوگرام و در صورت لزوم آزمایش قارچ می‌شود. راهنمای مختصر پزشک که ترجمه شده است، به روشی بسیار کاربردی نشان می‌دهد که بسیاری از این معاینات را می‌توان مستقیماً در مطب انجام داد و در صورت اعمال صحیح، ارزش تشخیصی بالایی دارند.
یک اشتباه رایج، فکر کردن به درمان خیلی زود است. البته، بیماری که دچار خارش یا درد است باید به سرعت تسکین یابد. با این وجود، پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک درمان نباید به درمان علامتی محدود شود. برای مثال، اگر دمودکوزیس نادیده گرفته شود، درماتوفیتوز تشخیص داده نشود، یا عفونت باکتریایی ثانویه از نظر سیتولوژی کنترل نشود، درمان ممکن است ناقص یا حتی گمراه کننده باشد.
برای متخصصان، این امر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است: تشخیص‌های پوستی با معاینات ساده اما مداوم آغاز می‌شوند. کسانی که به طور هدفمند از خراش‌های پوستی، تریکوگرام‌ها، معاینات لامپ وود، کشت‌های قارچی، اتوسکوپی و بیوپسی‌ها استفاده می‌کنند، مبنای بسیار بهتری برای تصمیمات درمانی ایجاد می‌کنند. دقیقاً همین رویکرد ساختاریافته است که باعث می‌شود پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک از نظر پزشکی طاقت‌فرسا، اما همچنین به طور ویژه آسان برای استانداردسازی.

در پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک تشخیص‌های اولیه نباید به عنوان یک اقدام اضافی، بلکه به عنوان یک جزء اصلی مدیریت موارد در نظر گرفته شوند. مهم‌ترین معاینات شامل سیتولوژی پوست، سیتولوژی گوش، خراش‌های پوست، تهیه نوارهای چسبی، تریکوگرام‌ها و بسته به علت مشکوک، معاینه با لامپ وود، کشت قارچ یا PCR است. این روش‌ها در بسیاری از مراکز درمانی موجود هستند، به مواد نسبتاً کمی نیاز دارند و می‌توانند بلافاصله اطلاعات مهمی را ارائه دهند.
در بیمارانی که دچار خارش، پوسته‌ریزی یا ریزش مو هستند، رد کردن انگل‌های خارجی یک گام حیاتی است. خراش‌های سطحی پوست به تشخیص انگل‌هایی که در لایه‌های سطحی پوست زندگی می‌کنند کمک می‌کند. خراش‌های عمیق پوست به ویژه در مواردی که به مایت‌های دمودکس فولیکولی مشکوک هستیم، اهمیت دارند. روش فشار نوار سلوفان می‌تواند یک جایگزین بسیار کاربردی باشد، به خصوص در بیمارانی که معاینه آنها دشوار است یا زمانی که نمونه‌برداری از نواحی آسیب‌دیده مانند صورت، پنجه‌ها یا فضاهای بین انگشتی دشوار است.
تریکوگرام در پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک این امر به ویژه ارزشمند است زیرا روش‌های ساده می‌توانند نشانه‌های دمودکوزیس، درماتوفیتوز، شکستگی مو، تغییرات در چرخه مو یا ناهنجاری‌های رنگدانه را آشکار کنند. این دستورالعمل توصیه می‌کند در صورت مشکوک بودن به دمودکوزیس، تعداد کافی مو در هر ناحیه آسیب‌دیده بررسی شود. تنظیمات صحیح میکروسکوپی نیز بسیار مهم است: نور بیش از حد قوی می‌تواند ساختارها را مبهم کند، در حالی که کاهش روشنایی و کندانسور پایین‌تر می‌تواند انگل‌ها را قابل مشاهده‌تر کند.
تشخیص گوش نیز باید به طور منظم در برنامه گنجانده شود. پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک اوتیت خارجی اغلب یک مشکل گوش منفرد نیست، بلکه می‌تواند نشانه‌ای از یک بیماری زمینه‌ای آلرژیک، انگلی یا عفونی باشد. سیتولوژی گوش به ارزیابی مخمرها، کوکسی‌ها، میله‌ها و سلول‌های التهابی کمک می‌کند. اتوسکوپی، به نوبه خود، وجود اگزودا، زخم‌ها، تنگی‌ها، پولیپ‌ها، تغییرات در غشای تمپان یا علائم اوتیت میانی را نشان می‌دهد.

درماتوفیتوزیس نقش دارد پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک درماتوفیتوز نقش ویژه‌ای ایفا می‌کند زیرا از نظر پزشکی، بهداشتی و ارتباطی اهمیت دارد. از یک طرف، معمولاً یک بیماری تهدیدکننده زندگی نیست. از طرف دیگر، این بیماری مشترک بین انسان و دام است، می‌تواند در خانه‌های چند حیوانی، پناهگاه‌های حیوانات، مراکز پرورش حیوانات یا مراکز دامپزشکی شیوع پیدا کند و اغلب باعث عدم اطمینان قابل توجهی در بین صاحبان حیوانات خانگی می‌شود. بنابراین، ارتباط شفاف، واقعی و علمی بسیار مهم است.
از نظر بالینی، درماتوفیتوز می‌تواند به اشکال مختلفی بروز کند. علائم معمول شامل آلوپسی، پوسته پوسته شدن، دلمه بستن و اریتم است. ضایعات می‌توانند کانونی، چند کانونی یا گسترده باشند. درماتوفیتوز باید در تشخیص افتراقی، به ویژه در حیوانات جوان، حیواناتی که به صورت گروهی نگهداری می‌شوند، بیماران دارای نقص ایمنی یا حیواناتی که مشکلات پوستی مزمن دارند، در نظر گرفته شود. پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک مهم است که فقط به دنبال الگوی کلاسیک حلقه‌ای شکل نباشید، زیرا این الگو همیشه به وضوح ظاهر نمی‌شود.
از نظر تشخیصی، هیچ آزمایش واحدی وجود ندارد که در هر شرایطی کافی باشد. لامپ وود یک ابزار غربالگری و تعیین محل مفید است، به خصوص هنگامی که به لامپ وود مشکوک هستیم. میکروسپوروم کانیس. با این حال، این روش به طور خودکار جایگزین آزمایش‌های تشخیصی بیشتر نمی‌شود. میکروسکوپی مستقیم مو می‌تواند به سرعت سرنخ‌هایی را در یک چشم باتجربه ارائه دهد. کشت قارچ به ویژه در صورت نیاز به تأیید عفونت و شناسایی عامل بیماری‌زا اهمیت دارد. PCR می‌تواند سریع‌تر باشد، اما DNA قارچی غیرزنده را نیز تشخیص می‌دهد که باید هنگام تفسیر نتایج در نظر گرفته شود.
درماتوفیتوزیس به صورت درمانی درمان می‌شود پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک این مثال خوبی از چگونگی ارتباط اقدامات موضعی، سیستمیک و بهداشتی با یکدیگر است. درمان موضعی، ریزش مواد عفونی از پوشش را کاهش می‌دهد، درمان سیستمیک عفونت موجود در فولیکول مو را هدف قرار می‌دهد و تمیز کردن، آلودگی محیطی را کاهش می‌دهد. در عین حال، صاحبان حیوانات خانگی نباید از پیام‌های بهداشتی اغراق‌آمیز یا نادرست نگران شوند. ارائه اطلاعات واقعی بخش جدایی‌ناپذیر مراقبت‌های پزشکی با کیفیت است.

بیوپسی پوست انجام می‌شود پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک بیوپسی به ویژه زمانی مفید است که تشخیص‌های اولیه و طبقه‌بندی بالینی وضوح کافی را ارائه نمی‌دهند، یا زمانی که گروه‌های بیماری خاص نیاز به بررسی دارند. این موارد به ویژه شامل نئوپلاسم‌ها، بیماری‌های پوستی خودایمنی و با واسطه ایمنی، انواع خاصی از آلوپسی، عفونت‌های عمیق، ضایعات ندولار، فرآیندهای زخم‌زا و تغییرات مزمن پوستی نامشخص است. با این حال، ارزش تشخیصی بیوپسی به شدت به انتخاب صحیح مورد، محل نمونه‌برداری صحیح و کیفیت نمونه ارسالی بستگی دارد.
لازم به ذکر است که بیوپسی پوست به ندرت یک آزمایش مستقل است. این آزمایش باید در چارچوب... انجام شود. پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک بیوپسی‌ها همیشه باید همراه با شرح حال بیمار، تظاهرات بالینی، الگوی توزیع، درمان‌های قبلی، سیتولوژی، کنترل انگل و در صورت لزوم، تشخیص قارچ تفسیر شوند. اگر نمونه‌ای بدون زمینه بالینی ارسال شود، ارزش تشخیصی آن به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. بنابراین، شرح بالینی دقیق، یافته‌های قبلی مرتبط، عکس‌های خوب و فهرست مختصری از تشخیص‌های افتراقی همیشه باید همراه بیوپسی باشد.
این دستورالعمل همچنین تأکید می‌کند که هر مشکل پوستی در درجه اول نیاز به بیوپسی ندارد. در موارد آلرژی یا اختلالات غدد درون‌ریز، هیستوپاتولوژی اغلب نه به اندازه کافی حساس و نه اختصاصی است که بتواند به تنهایی تشخیص را اثبات کند. در اینجا، سابقه پزشکی، تشخیص افتراقی، آزمایش‌های درمانی، آزمایش‌های غدد درون‌ریز یا بررسی آلرژی ممکن است مناسب‌تر باشد. پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک بنابراین، بیوپسی‌ها باید به صورت انتخابی و نه انعکاسی مورد استفاده قرار گیرند.
جمع‌آوری صحیح نمونه نیز بسیار مهم است. نمونه‌های متعدد از مراحل مختلف ضایعه، احتمال تشخیص را افزایش می‌دهد. پوسته‌ها، جوش‌های چرکی، نواحی قرمز، نواحی طاسی یا نواحی زخم‌دار باید به‌طور خاص انتخاب شوند. در مورد ضایعات ندولار یا عمیق، کشت بافت نیز ممکن است مفید باشد. اگر نمونه‌ها به‌خوبی نگهداری شده، له نشده و به‌طور مناسب برچسب‌گذاری شده باشند، می‌توان بیوپسی پوست را در محل انجام داد. پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک می‌تواند ابزاری فوق‌العاده ارزشمند باشد.

معاینه گوش بخش اصلی است پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک, از آنجا که اوتیت خارجی در سگ‌ها و گربه‌ها بسیار شایع است و اغلب نباید آن را یک مشکل گوش جداگانه در نظر گرفت. به خصوص در سگ‌ها، اوتیت خارجی اغلب با بیماری‌های پوستی زمینه‌ای مانند درماتیت آتوپیک، عدم تحمل غذایی، آلودگی انگلی، عفونت‌های باکتریایی ثانویه یا رشد بیش از حد مخمر مرتبط است. در گربه‌ها، کنه‌های گوش، پولیپ‌ها و بیماری‌های گوش میانی، از جمله موارد دیگر، نقش مهم‌تری دارند.
معاینه کامل گوش چیزی بیش از نگاه کردن به داخل کانال گوش است. ابتدا باید درد، تکان دادن سر، خارش، بو، ترشحات، قرمزی، تورم یا ناهنجاری‌های عصبی ارزیابی شود. سپس اتوسکوپی و سیتولوژی گوش بسیار مهم هستند. سیتولوژی به شناسایی مخمر، کوکسی، میله‌ای، سلول‌های التهابی یا عفونت‌های مختلط کمک می‌کند. اتوسکوپی نشان می‌دهد که آیا کانال گوش باز است، آیا ترشحات یا ماده خارجی وجود دارد، آیا زخم وجود دارد و آیا پرده گوش قابل مشاهده است یا خیر.
در پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک ویدئو اتوسکوپی به ویژه ارزشمند است زیرا بزرگنمایی، روشنایی و مستندسازی را بهبود می‌بخشد. این راهنما به وضوح ظاهر متنوع یافته‌ها در کانال گوش را نشان می‌دهد: کانال طبیعی گوش، ترشحات سرومن، مواد چرکی، زخم‌ها، هیپرپلازی غدد سرومن، تنگی‌ها، پولیپ‌ها، کیست‌ها، تومورها، پارگی‌های غشای تمپان یا نشانه‌هایی از فرآیندهای گوش میانی. این تمایز بصری از نظر بالینی قابل توجه است زیرا بر درمان و پیش‌آگهی تأثیر می‌گذارد.
نکته مهم دیگر، پایش روند بیماری است. به ویژه، اوتیت میانی مزمن اغلب برای مدت طولانی به صورت علامتی درمان می‌شود. در پوست شناسی در عمل حیوانات کوچک هر مورد عودکننده اوتیت باید بررسی بیماری زمینه‌ای را تسریع کند. تغییر ساده‌ی آماده‌سازی گوش بدون سیتولوژی، اتوسکوپی و ارزیابی جامع پوستی اغلب علت را درمان نمی‌کند. بنابراین، تشخیص ساختاریافته‌ی گوش نه تنها درمان اوتیت، بلکه مدیریت کلی موارد پوستی را نیز بهبود می‌بخشد.