Elektrochemioterapia u psów to nowoczesna, miejscowa terapia nowotworowa, która zyskuje coraz większe zainteresowanie w medycynie małych zwierząt. Z punktu widzenia weterynarii, elektrochemioterapia u psów jest szczególnie interesująca, gdy guz znajduje się w trudno dostępnym miejscu, gdy podejrzewa się obecność komórek nowotworowych na marginesach po operacji lub gdy pożądane jest najbardziej ukierunkowane leczenie miejscowe. Należy zauważyć, że elektrochemioterapia u psów nie jest alternatywną metodą leczenia elektrycznego, lecz raczej procedurą onkologiczną, w której krótkie impulsy elektryczne są łączone z chemioterapeutykiem.
Jako lekarz weterynarii z wieloletnim doświadczeniem w medycynie małych zwierząt, chirurgii i leczeniu nowotworów, nie traktuję elektrochemioterapii u psów w oderwaniu od kontekstu, ale zawsze w kontekście diagnozy, rodzaju guza, ogólnego stanu zdrowia, wieku, chorób współistniejących, jakości życia i oczekiwań właściciela. Leczenie może być bardzo korzystne w przypadku niektórych guzów, ale nie zastępuje automatycznie operacji, konwencjonalnej chemioterapii, radioterapii ani paliatywnego leczenia bólu. Kluczowym czynnikiem jest to, czy elektrochemioterapia jest medycznie uzasadniona i technicznie wykonalna u danego psa.
W elektrochemioterapii u psów substancja czynna, często bleomycyna lub, w niektórych protokołach, cisplatyna, jest łączona z impulsami elektrycznymi. Impulsy te tymczasowo otwierają błonę komórkową komórek nowotworowych. Pozwala to lekowi na skuteczniejszą penetrację komórek nowotworowych i wywieranie silniejszego działania. Royal Veterinary College opisuje elektrochemioterapię jako procedurę, w której impulsy elektryczne poprawiają wchłanianie dożylnej chemioterapii do guza; dodatkowo opisano efekty miejscowe, takie jak elektroporacja i wpływ na ukrwienie guza.
