Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym: szanse powodzenia leczenia zachowawczego

Zainspirowane przez Erin Y. Akin, DVM, DACVIM (Neurologia), neurologa zastępczego, Woodstock, Georgia

---

Czym jest wypadnięcie krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym?

Kręgosłup psa składa się z wielu pojedynczych kręgów rozdzielonych krążkami międzykręgowymi. Krążki te działają jak amortyzatory i umożliwiają ruch. W przypadku wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym, wewnętrzna, żelowa substancja krążka międzykręgowego przebija się przez błonę zewnętrzną i uciska rdzeń kręgowy. Może to prowadzić do bólu, paraliżu, a w ciężkich przypadkach do utraty zdolności chodzenia.

Schorzenie to jest powszechne u niektórych ras psów, takich jak jamniki, które mają genetyczną predyspozycję do problemów z krążkami międzykręgowymi. Objawy mogą pojawić się nagle i obejmować ból pleców, a nawet całkowity paraliż tylnych kończyn.

(C) https://www.mdpi.com/2075-1729/15/1/68

---

Jak diagnozuje się wypadnięcie krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym?

Diagnozę stawia się na podstawie dokładnego badania klinicznego przeprowadzonego przez lekarza weterynarii. Obejmuje ono sprawdzenie chodu, odruchów i odczuwania bólu. Ważne kroki diagnostyczne to:

1. Badanie neurologiczne: Polega ona na badaniu dotkniętych chorobą obszarów ciała w celu zawężenia lokalizacji uszkodzenia rdzenia kręgowego.
2. Zdjęcia rentgenowskie: Mogą one dostarczyć wskazówek na temat zmian w kręgosłupie, nie pokazują jednak samych krążków międzykręgowych.
3. MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego): Najlepsza metoda precyzyjnej diagnostyki przepukliny krążka międzykręgowego. Pozwala ona sprawdzić, czy i jak bardzo rdzeń kręgowy jest uciskany przez przepuklinę krążka międzykręgowego.
4. TK (tomografia komputerowa): Alternatywa dla MRI, szczególnie gdy planowana jest operacja.
5. Mielografia: Specjalna technika rentgenowska, w której środek kontrastowy jest wstrzykiwany do kanału kręgowego w celu uwidocznienia zwężeń. Obecnie jest ona jednak w większości zastępowana przez rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową.

Szybka diagnoza jest istotna, ponieważ rokowanie w dużej mierze zależy od tego, jak wcześnie rozpocznie się leczenie.

---

Wyniki badań nad leczeniem zachowawczym

Kahn S, Jeffery ND, Freeman P. Odzyskiwanie zdolności chodzenia u małych psów niebrachycefalicznych po zachowawczym leczeniu ostrego wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym. J Weterynarz Stażysta Med. 2024;38(5):2603-2611. doi:10.1111/jvim.17149

Ostra mielopatia piersiowo-lędźwiowa spowodowana wypadnięciem krążka międzykręgowego (IDE) jest częstą przyczyną deficytów neurologicznych u psów. Schorzenie to powoduje połączenie tępego (stłuczeniowego) i uciskowego urazu rdzenia kręgowego, co może prowadzić do bólu pleców, niedowładu kończyn dolnych, paraplegii, utraty głębokiego odczuwania bólu (DPP), nietrzymania moczu i innych objawów neurologicznych.^1,2

Leczenie polega na terapii zachowawczej lub chirurgicznej dekompresji rdzenia kręgowego (zwykle poprzez hemilaminektomię).3 Operacja jest często uważana za bardziej obiecującą w przypadku psów niemogących chodzić, niezależnie od tego, czy występuje DPP.3 Jednakże analiza systematyczna wykazała, że aż 86% psów niemogących chodzić z DPP może odzyskać zdolność chodzenia bez operacji.4

Projekt badania: Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym

W badaniu prospektywnym przebadano 72 psy z ostrym wymiotnym zapaleniem wyrostka robaczkowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym kręgosłupa, u których nie chodzono, pod kątem możliwości wyzdrowienia w wyniku leczenia zachowawczego trwającego 12 tygodni.

• Wszystkie psy ważyły mniej niż 15 kg i nie były brachycefaliczne. Najpowszechniejszą rasą były jamniki.
• U 67 psów potwierdzono diagnozę za pomocą MRI.
• Leczenie zachowawcze obejmowało leki przeciwbólowe, ograniczenie ruchu (spoczynek w boksie), działania fizjoterapeutyczne prowadzone przez właścicieli oraz kontrolę pęcherza.
• Stopniowo zwiększano aktywność i stopniowo zmniejszano dawkę leków przeciwbólowych.

Wyniki

• Psy z zachowanym DPP (n = 51): 96 pacjentów z mutacją % odzyskało zdolność chodzenia średnio po 11 dniach.
• Psy bez DPP (n = 21): 48 pacjentów z zespołem % odzyskało zdolność chodzenia średnio po 25 dniach.
• MRI po 12 tygodniach (n = 63): Zaobserwowano zmniejszenie ucisku rdzenia kręgowego, ale nie było to bezpośrednio związane z odzyskaniem zdolności chodzenia.
• Powikłania: Wyższa częstość występowania mielomalacji wstępującej i zstępującej niż w poprzednich badaniach, prawdopodobnie ze względu na kryteria włączenia.

Wnioski

• Badanie to dostarcza dowodów na to, że małe, niechodzące psy z piersiowo-lędźwiowym zapaleniem wyrostka robaczkowego mogą odzyskać zdolność chodzenia w ciągu 12 tygodni bez interwencji chirurgicznej.
• W poprzednim badaniu psy poddawano zabiegowi chirurgicznemu po czterech tygodniach terapii zachowawczej, jeśli nie nastąpiła poprawa. Badanie to sugeruje, że niektóre z tych psów odzyskałyby zdolność chodzenia po dłuższej terapii zachowawczej.
• Należy rozważyć czas trwania leczenia wynoszący co najmniej 12 tygodni., zwłaszcza u psów z zachowanym DPP, gdyż szanse na wyzdrowienie są duże.
• Terapia konserwatywna obejmuje leczenie bólu, rozluźnianie mięśni, rehabilitację, ograniczenie ruchu (leżenie w klatce piersiowej), opiekę (np. kontrolę pęcherza moczowego) i inne środki wspomagające.
• Kluczowa jest ścisła współpraca między lekarzem weterynarii, neurologiem i właścicielem zwierzęcia. Opieka może być świadczona telefonicznie, mailowo, osobiście lub za pośrednictwem wideokonsultacji.

Praktyczne implikacje

Wyniki tego badania podkreślają, że leczenie zachowawcze może być obiecującą alternatywą dla operacji u wielu psów z wypadnięciem krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym. Powrót do zdrowia bez interwencji chirurgicznej jest szczególnie możliwy u małych psów z zachowanym głębokim czuciem bólu.

Decyzja o leczeniu zachowawczym lub chirurgicznym powinna być podejmowana indywidualnie w każdym przypadku. Kluczowe są takie czynniki, jak nasilenie objawów, poziom bólu, mobilność psa oraz możliwość zapewnienia intensywnej opieki domowej przez właściciela.

Zalecenia dla właścicieli zwierząt domowych

Jeśli u Twojego psa występuje wypadnięcie dysku, poniższe działania mogą wspomóc proces gojenia:

• Ścisłe ograniczenie przemieszczania sięStosuj się do zaleceń lekarza weterynarii dotyczących odpoczynku w klatce. Nawet jeśli jest to trudne, w ostrej fazie pies powinien poruszać się w sposób bardzo kontrolowany.
• Podawanie lekówNależy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących przyjmowania leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, aby wspomóc regenerację rdzenia kręgowego.
• Zarządzanie pęcherzem i jelitamiJeśli Twój pies ma trudności z samodzielnym oddawaniem moczu, skonsultuj się z lekarzem weterynarii. weterynarz Pokaż mu, jak opróżniać pęcherz. Upewnij się, że może regularnie oddawać stolec.
• Fizjoterapia i środki wspomagająceW zależności od procesu rekonwalescencji, odpowiednie ćwiczenia, delikatne masaże, a nawet hydroterapia mogą pomóc w utrzymaniu mięśni i poprawie sprawności ruchowej.
• Cierpliwość i troskliwa opiekaPowrót do zdrowia może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Utrzymuj regularny kontakt z lekarzem weterynarii i uważnie monitoruj stan swojego psa.

Fizjoterapeutyczne podejście do rehabilitacji

Fizjoterapia odgrywa kluczową rolę w rehabilitacji psów z wypadnięciem krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym. Pomaga poprawić ruchomość, zapobiega zanikowi mięśni i wspomaga gojenie układu nerwowego. Następujące interwencje fizjoterapeutyczne mogą być częścią planu leczenia:

1. Ćwiczenia ruchu biernego: Kontrolowane ruchy kończyn stymulują mięśnie bez konieczności aktywnego chodzenia psa. Pomaga to zapobiegać sztywności stawów i wspomaga krążenie krwi.
2. Hydroterapia: Ćwiczenia w wodzie, zwłaszcza na bieżni podwodnej, pozwalają na trening przyjazny dla stawów. Opór wody wzmacnia mięśnie, a wyporność zmniejsza obciążenie kręgosłupa.
3. Masaże i terapia manualna: Techniki te pomagają rozluźnić napięcie, poprawić krążenie krwi i złagodzić ból. Są szczególnie cenne we wczesnej fazie rehabilitacji.
4. Stymulacja elektryczna (TENS/EMS): Impulsy elektryczne mogą pomóc aktywować osłabione mięśnie i zmniejszyć ból. Jest to szczególnie pomocne u pacjentów z ograniczoną lub utraconą kontrolą mięśniową.
5. Trening równowagi: Ćwiczenia z wykorzystaniem desek balansowych i poduszek poprawiają koordynację i stabilność oraz pomagają psu odzyskać sprawność ruchową.
6. Celowane wzmocnienie mięśni: Gdy pies zacznie robić postępy, ukierunkowane ćwiczenia siłowe pomogą wzmocnić mięśnie wokół kręgosłupa i lepiej rozłożyć obciążenie.

Fizjoterapia powinna być zawsze indywidualnie dostosowana do stanu psa i prowadzona pod nadzorem lekarza weterynarii. Regularne kontrole postępów pomagają zoptymalizować trening i zapewnić psu jak najlepsze wsparcie.

Leczenie niekonserwatywne: Opcje chirurgiczne

W niektórych przypadkach leczenie zachowawcze jest niewystarczające, zwłaszcza jeśli pomimo intensywnej opieki medycznej pies nie wykazuje oznak poprawy lub występują poważne deficyty neurologiczne. Operacja może być w takich sytuacjach najlepszym lub jedynym rozwiązaniem, aby zatrzymać postęp choroby i w jak największym stopniu zachować funkcję rdzenia kręgowego.

1. Wskazania do zabiegu

Interwencja chirurgiczna jest zalecana, jeżeli:

• Pies jest całkowicie sparaliżowany i nie odczuwa już głębokiego bólu (DPP).
• Mimo leczenia zachowawczego nie obserwuje się poprawy lub objawy się nasilają.
• Występują nawracające epizody problemów z dyskiem.
• Badanie MRI lub TK wykazało poważny ucisk rdzenia kręgowego.

2. Zabiegi chirurgiczne

Najczęstszym zabiegiem chirurgicznym stosowanym w leczeniu wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym jest Hemilaminectomia. Podczas tego zabiegu usuwa się część uszkodzonego kręgu, aby uwolnić ucisk rdzenia kręgowego i usunąć przemieszczony materiał dysku.

Inne procedury mogą obejmować:

• Laminectomia grzbietowa: Stosowane w przypadku konieczności większej dekompresji.
• Okna: Zabieg profilaktyczny polegający na usunięciu materiału dyskowego z sąsiednich kręgów w celu zapobieżenia dalszym incydentom.

3. Faza rekonwalescencji i rokowanie

Rekonwalescencja pooperacyjna może trwać od kilku tygodni do miesięcy, w zależności od stopnia uszkodzenia. Bezpośrednio po operacji zazwyczaj zaleca się ścisłe ograniczenie ruchu. Późniejsza fizjoterapia jest niezbędna do odbudowy siły mięśniowej i koordynacji. Rokowanie zależy od kilku czynników:

• Psy, u których wystąpiło DPP, mają bardzo duże szanse na całkowite wyzdrowienie.
• U psów, u których przed operacją nie wykonano DPP, wskaźnik powodzenia jest niższy, jednak niektóre psy mogą znów chodzić po intensywnej rehabilitacji.
• Ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych, takich jak mielomalacja (postępująca martwica tkanek rdzenia kręgowego), istnieje, ale jest rzadkie.

Podczas gdy Terapia konserwatywna jest obiecującą opcją. Dla wielu psów opcją jest interwencja chirurgiczna w ciężkich przypadkach Często nieuniknione. Wczesna decyzja o operacji może poprawić rokowanie, szczególnie u zwierząt z ciężkim uciskiem rdzenia kręgowego. Wybór najlepszej metody leczenia powinien być zawsze podejmowany w ścisłej konsultacji z doświadczonym lekarzem weterynarii. weterynarz lub neurologów, aby zapewnić psu jak najlepszą jakość życia.

Często zadawane pytania (FAQ) dotyczące ostrego wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym

Podsumowanie Ostre wypadnięcie krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym

Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym to poważny, ale uleczalny stan. Psy z ostrą ekstruzją krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym mogą być leczone zachowawczo lub chirurgicznie, w zależności od stopnia zaawansowania choroby. Leczenie zachowawcze ostrej ekstruzji krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym obejmuje ścisłe ograniczenie aktywności fizycznej, leczenie bólu i leczenie wspomagające. W wielu przypadkach ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym może ustąpić bez operacji, zwłaszcza jeśli zachowane jest głębokie czucie bólu. Psy z ostrą ekstruzją krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym, które nie ustępują po leczeniu zachowawczym, mogą być leczone chirurgicznie, na przykład za pomocą hemilaminektomii. Rokowanie w ostrej ekstruzji krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym zależy w dużej mierze od momentu rozpoznania i wybranego leczenia.

Wczesne leczenie ostrego wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym znacząco zwiększa szanse na wyzdrowienie. Właściciele zwierząt powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem weterynarii, jeśli podejrzewają u swojego pupila ostrą ekstruzję krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym. Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym może powodować różne objawy neurologiczne, w tym paraliż i ból. Dlatego kompleksowa diagnoza jest niezbędna. Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym występuje szczególnie często u małych ras psów, zwłaszcza jamników. Rokowanie w przypadku ostrego wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym jest lepsze, im wcześniej rozpocznie się odpowiednie leczenie. Indywidualnie dopasowany plan leczenia ma kluczowe znaczenie dla powrotu do zdrowia po ostrym wypadnięciu krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym.

Dzięki konsekwentnej fizjoterapii psy z ostrą ekstruzją krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym często odzyskują zdolność chodzenia. Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym wymaga ścisłej współpracy lekarzy weterynarii, neurologów i właścicieli zwierząt. Dzięki cierpliwości i trosce, ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym może być skutecznie leczona. Nawracającej ostrej ekstruzji krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym można zapobiec, stosując środki zapobiegawcze, takie jak kontrola masy ciała i ćwiczenia korzystne dla stawów. Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym powinna być zawsze traktowana poważnie, aby zapobiec długotrwałym uszkodzeniom.

Właściciele psów powinni zwracać uwagę na objawy ostrego wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym i niezwłocznie reagować. W przypadku rozpoznania ostrego wypadnięcia krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym należy wdrożyć konsekwentne leczenie. Psy z ostrym wypadnięciem krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym wymagają intensywnej opieki i uwagi. Ukierunkowany program rehabilitacji może znacząco przyspieszyć powrót do zdrowia po ostrym wypadnięciu krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym. Pomimo trudności związanych z ostrym wypadnięciem krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym, rokowanie u wielu psów jest pomyślne. Lekarze weterynarii zalecają regularne badania kontrolne psów z ostrym wypadnięciem krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym w celu monitorowania ich powrotu do zdrowia.

Ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym to schorzenie wymagające dużej wiedzy i zaangażowania ze strony właścicieli zwierząt. Dzięki starannemu leczeniu, jakość życia psa z ostrą ekstruzją krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym może ulec znacznej poprawie. Ogólnie rzecz biorąc, ostra ekstruzja krążka międzykręgowego w odcinku piersiowo-lędźwiowym to dobrze przebadane i uleczalne schorzenie, które można skutecznie leczyć odpowiednią terapią.

Więcej informacji: https://www.mdpi.com/2075-1729/15/1/68

---